Cultura

Gala: «Si mi trabajo dependiera solo de la inspiración, tendría una ansiedad terrible»

todayagost 5, 2026 19 2

share close

La artista barcelonesa repasa sus inicios, reflexiona sobre la industria musical, habla de su nuevo EP Pop Blandito y reivindica la honestidad como el eje de su carrera. En una conversación sincera, explica cómo vive el éxito, la presión de las redes sociales, los conciertos y cómo imagina su futuro.

¿Desde pequeña tuvo claro que quería dedicarse a la música?

La música siempre ha formado parte de mi vida. Mis padres siempre dicen que era la típica niña que aparece en los documentales de artistas, que no dejaba de cantar. Estudié en el conservatorio, pero jamás vi que alguien pudiera vivir realmente de esto. No tenía referentes cercanos y, además, mis padres siempre me decían que acabaría viviendo debajo de un puente si intentaba dedicarme a la música. Con el tiempo la industria fue cambiando. Antes parecía que solo podías vivir de esto si una discográfica apostaba por ti. Ahora existen muchas más posibilidades y entendí que sí podía haber un hueco para proyectos independientes. Pero esa idea me llegó bastante tarde, cuando ya había terminado mi carrera universitaria. Estudié enfermería.

Dice que no ha tenido referentes. Pero, ¿podría destacar algún artista?

En casa sonaba mucho Miguel Bosé, aunque también me marcó muchísimo toda la cultura Disney. Hannah Montana, Demi Lovato, Raven o Camp Rock fueron muy importantes para mí. De pequeña soñaba con vivir algo parecido a esas historias, que alguien descubriera mi voz y pudiera dedicarme a la música.

Todos ellos reconocen lo complejo que es componer. ¿Cómo nace una canción en su caso? ¿Depende de la inspiración?

Yo no creo demasiado en la inspiración. Creo que escribir canciones es un trabajo. Evidentemente, hay días en los que estás más receptiva o más emocional y eso ayuda, pero si dependiera únicamente de esperar a inspirarme viviría con una ansiedad constante. La composición se entrena. Cuanto más escribes, mejor aprendes a hacerlo. Tengo amigas compositoras que llegaron a escribir una canción al día durante uno o dos años. Eso les dio unas herramientas increíbles. Al final es cuestión de sentarte, probar, equivocarte, volver a empezar y seguir aprendiendo. Para mí ese es el verdadero secreto.

Su éxito fue inmediato.

Al principio fue muy extraño porque todo el mundo me decía que era prácticamente imposible conseguirlo y, sin embargo, me ocurrió casi sin buscarlo. Lo realmente complicado vino después. Conseguir un gran éxito con una canción puede pasar, pero repetirlo es muchísimo más difícil. Ahora tengo muchos más conocimientos sobre la industria y siento que sabría gestionar mucho mejor ese momento si volviera a llegar. Cuando ocurrió no sabía absolutamente nada del funcionamiento de este mundo. Pensaba que todo era mucho más sencillo de lo que realmente es.

Su nuevo EP, Pop Blandito, se define como «el sonido cálido de enamorarte cuando aún estás rota». ¿Qué encontrará el público?

Mi música es completamente autobiográfica. Escuchar mi discografía es como abrir un diario personal. Este EP habla del proceso de superar una ruptura muy importante. No solamente terminó una relación sentimental, también cambió completamente el vínculo con esa persona. Durante ese proceso hice terapia, trabajé mucho en mí misma y pensaba que estaría cinco años sin volver a enamorarme. Sin embargo apareció alguien cuando menos lo esperaba. Fue una relación que nació mientras ambas seguíamos sanando heridas. Eso también ocurre en la vida real y quería reflejarlo. No todo el mundo llega completamente reconstruido a una nueva historia. Quería transmitir precisamente ese mensaje: que después de una ruptura también se puede volver a querer bonito, volver a enamorarse y ser feliz.

¿La composición le ayudó a entender sus propios sentimientos?

Totalmente. Muchas veces escribo canciones y no entiendo por qué han salido de esa manera. Con el tiempo vuelvo a escucharlas y descubro que ya estaban explicando cosas que yo todavía no había comprendido. Si hablo de amor, creo que cada persona vive el duelo de una forma distinta. Antes de iniciar otra relación hay que hacer un trabajo personal importante, pero también pienso que otra persona puede acompañarte durante ese proceso siempre que seas consciente de ello y no estés intentando llenar un vacío.

Si tuviera que quedarse únicamente con dos canciones del EP, ¿cuáles elegiría?

Sin duda «No me faltas, estás tú», porque estoy muy orgullosa de ella. Y también «Fue un placer», que es la última del disco. Es una canción muy lenta y probablemente no sea la más comercial, pero representa exactamente quién soy. Me encanta su sonido, la perspectiva desde la que está escrita y siento que refleja una madurez artística muy importante.

¿Es una artista que trabaja con plazos o prefiere dejarse llevar?

Intento marcarme fechas. Los procesos creativos pueden durar para siempre porque nunca sientes que una obra esté completamente terminada. Siempre piensas que puedes mejorar algo más. Por eso necesito cerrar etapas y seguir avanzando. Si no me pusiera límites probablemente nunca publicaría ninguna canción

¿Qué siente al subirse a un escenario?

La parte de estar delante del público me encanta. Disfruto muchísimo conectando con la gente y contando incluso las historias que hay detrás de cada canción. Lo complicado viene antes. Organizar conciertos implica vender entradas, promocionarlos constantemente y gestionar muchas expectativas. Conozco artistas con millones de reproducciones que luego tienen enormes dificultades para llenar una sala. Esa parte me genera mucha ansiedad y es una de las razones por las que hago menos conciertos de los que me gustaría. Incluso es algo que he trabajado en terapia. Mi sueño sería hacer muchas más actuaciones, aunque fueran para pocas personas, pero todavía tengo que cambiar esa forma de verlo

Muchos artistas sueñan con llenar estadios. ¿Es también su caso?

La verdad es que no. Nunca he soñado con llenar un estadio como el Bernabéu. Mi música es muy íntima y no sé si tendría sentido en un espacio tan grande. Mi verdadero sueño sería actuar en salas como La Riviera o Club Sant Jordi. Para mí eso ya sería sentir que he conseguido muchísimo. Como espectadora también disfruto mucho más de los conciertos pequeños. He vivido actuaciones con apenas ochenta personas que me han emocionado muchísimo más que algunos estadios

Usted es diferente. Además, su música se aleja bastante de las tendencias actuales. ¿Eso dificulta abrirse camino?

Probablemente sí. Los artistas que más me inspiran apenas son conocidos en España. Muchos ni siquiera vienen de gira porque tienen pocos oyentes aquí. Además, mi proceso creativo es muy diferente. Todo nace en mi habitación. Compongo, produzco y desarrollo cada canción completamente sola desde el primer acorde hasta que llega a Spotify. No tengo un sello que me diga qué debo hacer ni nadie condiciona mi música. Eso me da una libertad enorme y creo que también explica por qué mi sonido resulta diferente. Aunque sí es cierto que para futuros proyectos me gustaría empezar a colaborar con más personas y experimentar nuevos procesos

Si repitiéramos esta entrevista dentro de diez años, ¿cómo le gustaría verse?

Me gustaría seguir siendo completamente honesta conmigo misma y con mi música. Ojalá hubiera conseguido tocar en La Riviera, porque sería cumplir uno de mis grandes sueños, pero sobre todo quiero seguir haciendo canciones que me hagan feliz. Y si algún día la música deja de hacerme feliz, no tendría ningún problema en dedicarme a otra cosa. Estudié Enfermería y podría volver a ejercer. También me gusta muchísimo la producción musical, la tecnología o incluso el análisis de datos. Lo importante no es hacer una única cosa durante toda la vida, sino ser fiel a lo que realmente quiero en cada momento.

 

Escrit per: Lourdes Tasies Cano

Rate it

Publicar comentaris (0)

Deixi una resposta

La teva adreça de correu electrònic no es publicarà. Els camps necessaris estan marcats *

Marca l'interruptor per activar el botó d'enviar.


DAdes de contacte

Amb el suport de: